Εν ενι λόγω ολοι απεφασίσαμεν,ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν

Εν ενι λόγω ολοι απεφασίσαμεν,ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν

Το παρών μνημείο βρίσκεται στην πόλη της Καλαμάτας

Χρόνια πολλά σε όλους τους 'Ελληνες

εντός και εκτός Ελλάδος.

 

Τα όπλα της Επανάστασης του 1821! Ποιος ήταν ο οπλισμός των εξεγερμένων Ελλήνων.

 

 Η σύνδεση του Έλληνα με τα όπλα έχει βαθιές ρίζες, όπως έχει επισημανθεί. Από τους προεπαναστατικούς χρόνους, αρχές του 19ου αιώνα, τα όπλα της ηπειρωτικής Ελλάδας προέρχονταν κυρίως από την Ανατολή. Αντίθετα οι νησιώτες προμηθεύονταν όπλα, τρομπάνια και πιστόλες από την αγορά της Ευρώπης και συγκεκριμένα από τη Μασσαλία, Ιταλία, Αγγλία και Ισπανία.
Την προεπαναστατική περίοδο υπάρχει ποικιλία οπλισμού. Το κυρίαρχο όπλο όμως που δεσπόζει στον ελλαδικό χώρο και κράτησε στα χέρια του ο Έλληνας μέχρι την απελευθέρωσή του ήταν το «καριοφίλι». Η ονομασία του προέρχεται κατά μία εκδοχή από το φυτό καρυόφυλλον που σκαλιζόταν στη μια πλευρά της κάνης. ’λλη εκδοχή είναι το οπλοποιείο της Βενετίας Carlo e figli (Καρόλου και υιών), όπου κατασκευάζονταν πολλά καριοφίλια και ίσως να είναι η πιθανότερη.

Το καριοφίλι ήταν όπλο εμπροσθογεμές, λειόκανο και λειτουργούσε με μηχανισμό πυρόλιθο (τσακμακόπετρα). Το μήκος του ήταν μεταξύ 1,20 και 1,70 με ιδιόμορφο κοντάκι. Η μακριά κάνη επέτρεπε αρκετό βεληνεκές, αλλά για ευστοχία το όπλο έπρεπε να στηρίζεται. Το καριοφίλι ήταν βαρύ και δύσχρηστο όπλο, ο δε μηχανισμός του πυρόλιθου πολλές φορές δεν πυροδοτούσε εξαιτίας κυρίως των καιρικών συνθηκών. Τα παλαιότερα καριοφίλια τοποθετούνται χρονικά περίπου το 1750 και οι μηχανισμοί πυροδοτήσεώς τους προέρχονταν κυρίως από την Ιταλία.
Εκτός από το καριοφίλι οι κλέφτες και αρματολοί έφεραν επιπρόσθετα οπλισμό 1 ή 2 πιστόλες και επιπλέον μαχαίρα, γιαταγάνι (χαντζάρα) και πάλα (σπάθα). Οι πιστόλες ήταν επίσης βραχύκανα, λειόκανα όπλα με μηχανισμό πυρόλιθου και ανάλογα με την προέλευσή τους, διακρίνονται σε ευρωπαϊκές, ανατολίτικες ή αρβανίτικες. Εφέροντο στη ζώνη, «σελάχι», του πολεμιστή σε διαμορφωμένες θήκες. Το γιαταγάνι ήταν ελαφρά κυρτή σπάθα με λαβή χούφτας απλή. Η πάλα ήταν πολύ κυρτή σπάθα με σταυροειδή λαβή, το κυρίως επιθετικό όπλο στις μάχες σώμα με σώμα (γιουρούσια) και εφέρετο από τους αγωνιστές στη μέση τους ή στην ωμοπλάτη περασμένη με κορδόνια.
Πολλές φορές τα γιαταγάνια και οι πάλες καθώς και οι θήκες τους ήταν περίτεχνα διακοσμημένες με ασήμι ή χρυσό. Τα όπλα συμπλήρωναν οι παλάσκες, θήκες που είχαν τα πυρομαχικά (βόλια) καθώς και διάφορα άλλα εξαρτήματα.

Τα παραπάνω όπλα, που έμοιαζαν μεταξύ τους αλλά δεν είχαν ενιαίο τύπο, χρησιμοποιήθηκαν από τα τακτικά σώματα, μέχρις όταν άρχισε η σταδιακή αντικατάστασή τους κατά τη διάρκεια του αγώνα από ευρωπαϊκά τυφέκια. Πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο στην προεπαναστατική περίοδο όσο και κατά την επανάσταση, είχαν αναπτυχθεί στην ηπειρωτική Ελλάδα βιοτεχνίες και εργαστήρια παραγωγής όπλων με εισαγωγές μηχανισμών από την Ιταλία αλλά και άλλες Ευρωπαικές χώρες. Τροφοδότης των όπλων της επανάστασης με πυρομαχικά ήταν κυρίως οι μπαρουτόμυλοι των Αφών Σπηλιοτόπουυ στη Δημητσάνα, που ήταν ουσιαστικά η έδρα της πρώτης ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας.
Ανακεφαλαιώνοντας, ο οπλισμός των ατάκτων, ημιατάκτων αλλά και των τακτικών στρατευμάτων σε όλη τη διάρκεια της επανάστασης, αποτελούνταν αρχικά από καριοφίλια και πιστόλες που προέρχονταν από Τούρκους και Βαλκάνιους οπλοπουργούς και βιοτεχνίες, ενώ κάποιοι αγωνιστές έφεραν και ευρωπαϊκά όπλα.

Σταδιακά όμως το σκηνικό αυτό άλλαξε όταν άρχισαν να φθάνουν φορτία ευρωπαϊκών όπλων από τα φιλελληνικά κομιτάτα (επιτροπές) που είχαν ιδρυθεί στις χώρες της Ευρώπης και εργάζονταν για την ενίσχυση της επανάστασης, καθώς και από τα λάφυρα που κυρίευσαν οι επαναστατημένοι Έλληνες από τον τουρκικό στρατό, ο οποίος είχε τα ίδια όπλα που έχουμε ήδη αναφέρει.
Τέλος, ο πρώτος τακτικός στρατός της επανάστασης χρησιμοποίησε το τυφέκιο με λόγχη τύπου CHARLEVILLE, γαλλικής προελεύσεως, μοντέλο 1777, εμπροσθογεμές, με μηχανισμό πυρόλιθου και διαμέτρημα 17,53 χιλιοστά. Επίσης άρχισε να λειτουργεί από το Σεπτέμβριο του 1825 στο Ναύπλιο εργοστασιο επισκευής τυφεκίων και πυροβόλων και κατασκευής πυρομαχικών και βλημάτων πυροβολικου που υπό τη διοίκηση του Γάλλου συνταγματάρχη Αρνώ, ο οποίος έφερε από τη Γαλλία τα αναγκαία μηχανήματα και επιτελείο πυροτεχνουργών.

Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες

εντός και εκτός Ελλάδας.

ΜΝΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ 29-9-1941 ΣΤΟΥΣ ΣΙΤΑΓΡΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ

Και στους Σιταγρούς Δράμας το Ελληνικό αίμα 

''πότισε''τα τιμημένα χώματα μας...

ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΣΙΤΑΓΡΩΝ

ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

29-9-1941

Όλα τα ονόματα των σφαγιασθέντων Ελλήνων.

Να είστε όλες και όλοι καλά,

εντός και εκτός Ελλάδας. 

Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821

Τα χρόνια φεύγουν

τα προβλήματα πληθαίνουν

 και πολλοί πιστεύουν πως  οι αξίες και

η μεγάλη μας ιστορία  τελείωσε.

Ξεθωριάζει προς το παρών

αλλά δε  θα σβήνει

και θα έρθει η ώρα να μεγαλουργήσει...

Μεγάλη η σημερινή διπλή γιορτή

για όλο τον Ελληνισμό.

Χρόνια πολλά σε όλες τις Ελληνίδες και Έλληνες

εντός και εκτός Ελλάδας.

ΣΤΟ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΤΗΝ 27η ΙΟΥΝΙΟΥ 1913 ΚΑΙ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΤΣΑΝΗ ΓΕΩΡΓΙΟ

ΚΑΤΣΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΑΝΤ/ΧΗΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

ΕΠΕΣΕ ΗΡΩΙΚΑ ΜΑΧΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

21 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974

Στο  Σιδηρόκαστρο Σιντικής Σερρών

βρίσκεται ένα λιτό μνημείο

γεμάτο απο ''ηρωισμό και αιώνια δόξα.

Το ηρώων έγινε εις μνήμη των υπό των Βουλγάρων

σφαγιασθέντων την 27ην  Ιουνίου 1913

Επίσης στον ίδιο χώρο υπάρχει και η προτομή

του ήρωα της Κύπρου,αντ/χη καταδρομέα

Γεωργίου Κατσάνη.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕΛΕΝΟΙΚΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΣΗΜΙΑΔΗΣ

ΕΣΦΑΓΙΑΣΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥς ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ

26 ΙΟΥΝΙΟΥ 1913

Διαβάστε όλα τα ονόματα των σφαγιασθέτων.

Να είστε όλες και όλοι καλά,

εντός και εκτός Ελλάδας.

ΔΕΑ (ΚΔ) Τσαμκιράνης Δημήτριος ΑΠΩΝ! ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ απο Ελευθερές Καβάλας

ΔΕΑ (ΚΔ) Τσαμκιράνης Δημήτριος

ΑΠΩΝ! ΕΠΕΣΕ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

με καταγωγή από τις Ελευθερές Καβάλας, γεννήθηκε το 1953 και σκοτώθηκε στην Κύπρο στις 22 Ιουλίου του 1974.......

Ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός ("Σήμερα ΛΟΧΑΓΟΣ")Δημήτριος Τσαμκιράνης, με καταγωγή από τις Ελευθερές Καβάλας, γεννήθηκε το 1953 και σκοτώθηκε στην Κύπρο στις 22 Ιουλίου του 1974, στα τραγικά γεγονότα της εισβολής, κατά τρόπο που μόνο θλίψη γεμίζει. Ξεκίνησε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Καβάλα και στην συνέχεια τις ολοκλήρωσε με υποτροφία στις ΗΠΑ όπου και σπούδασε. Τον Απρίλιο του 1973 διέκοψε τις σπουδές του για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία στις δυνάμεις καταδρομών. Μετά από δική του επιλογή συμμετείχε στην στρατιωτική αποστολή με προορισμό την Κύπρο, ώστε μαζί με άλλους συντρόφους του, να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην ματωμένη γη της Κύπρου, αμέσως μετά την τουρκική εισβολή στο μαρτυρικό νησί τον Ιούλιο του 1974. Μαζί με λοκατζήδες της Α Μοίρας Καταδρομών Μάλεμε Χανίων και μία διμοιρία της Γ Μοίρας Καταδρομών από όλη την Ελλάδα, ο Δημήτρης Τσαμκιράνης συμμετείχε στην αεραποβατική επιχείρηση μεταφοράς προσωπικού, με αεροσκάφη τύπου NOR-ATLAS της πολεμικής αεροπορίας, από την Ελλάδα στην Κύπρο, τη νύχτα της 21ης-22ας Ιουλίου 1974.

 Η όλη επιχείρηση είχε σκοπό την ενίσχυση των σκληρά μαχόμενων Ελλαδικών και Κυπριακών δυνάμεων κατά των Τουρκικών δυνάμεων εισβολής Αττίλας 1 και Αττίλας 2. Η επιχείρηση αυτή είχε ονομαστεί "ΝΙΚΗ" και χαρακτηρίστηκε, τόσο από τον ελληνικό όσο και από τον ξένο τύπο, ως επιχείρηση αυτοκτονίας. Στη διάρκεια της επιχείρησης βλήθηκαν όλα τα αεροσκάφη, από φίλια και εχθρικά πυρά και καταρρίφθηκε ένα, με συνέπεια να βρουν φρικτό θάνατο όλοι οι επιβαίνοντες σ' αυτό. Είκοσι επτά λοκατζήδες και τέσσερις αξιωματικοί της πολεμικής αεροπορίας καθώς και δύο λοκατζήδες από άλλο αεροσκάφος, έχασαν την ζωή τους την αποφράδα εκείνη νύχτα. Και δυστυχώς στο στρατιωτικό αεροσκάφος που κατερρίφθη λίγο πριν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, επέβαινε και ο Δημήτρης Τσαμκιράνης.Ο Δήμος Ελευθερών τιμώντας το ήθος, τον ηρωισμό και την γενναιότητα του έφεδρου ανθυπολοχαγού - και κατ' επέκταση όλων όσων έδωσαν τη ζωή τους για τους αγώνες της πατρίδας - ανήγειρε στη μνήμη του, στην ιδιαίτερή του πατρίδα, στο Δημ. Διαμέρισμα Ελευθερών, μαρμάρινο μνημείο, ενώ στον ίδιο χώρο κατασκεύασε και ένα ανοιχτό θέατρο που φέρει το όνομά του

Τα εγκαίνια είχε κάνει την 1η Αυγούστου του 2004 ο τότε Αρχηγός του Γ.Ε.Σ. αντιστράτηγος Νικόλαος Ντούβας, που εκείνη την μοιραία νύχτα ήταν μαζί με τον Δημήτριο Τσαμκιράνη στην ίδια αποστολή. To 2008 τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά τα θλιβερά γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και τον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, ο Δημήτρης Τσαμκιράνης ένας αγωνιστής, ένας πατριώτης, ένας άνθρωπος που σε ηλικία 21 ετών αψήφησε τον κίνδυνο και έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της πατρίδας και θυσιάστηκε γι' αυτήν, "επέστρεψε" στη γενέτειρα του. Αναγνωρίστηκαν τα οστά του με την μέθοδο του DNA και η Καβάλα τον κήδεψε στις 09/02/2008 με όλες τις τιμές που του άξιζαν........

Οι Έλληνες φονευθέντες καταδρομείς που επέβαιναν στο ΝORATLAS 52-133 «NIKH 4» ήταν οι εξής:

ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ Παναγόπουλος Βασίλειος, Συμεωνίδης Γεώργιος, Άνθιμος Ηλίας, Δάβαρης Γεώργιος

ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΕΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΙΣ Α’ ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ

Τσαμκιράνης Δημήτριος, Καβραχωριανός Νικόλαος, Τσιλιβάκης Στέφανος, Τσάκωνας Ευάγγελος, Χριστόπουλος Αθανάσιος, Αναστασόπουλος Ανδρέας, Γιαννακάκης Κοσμάς, Γιαννάκος Στέφανος, Γιαννόπουλος Παναγιώτης, Δαλαμάγκας Ηλίας, Ζησιμόπουλος Ανδρέας, Ηλίας Κωνσταντίνος, Κασιμάκης Σωτήριος, Κατερός Κωνσταντίνος, Κουρούνης Σωτήριος, Λίγδης Χρήστος, Δοϊτσίδης Χριστόδουλος, Μανιάτης Σπυρίδων, Μονιάς Αιμίλιος, Μπαρώτας Κωνσταντίνος, Νάκος Γεώργιος, Πρινιανάκης Στυλιανός, Σιορώκος Δημήτριος, Σκιαδαρέσης Νικόλαος, Τζούρας Σωτήριος, Τούλης Ηλίας, Χατζόπουλος Χρήστος

ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΘΕΙΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ Ζαφειρίου Αθανάσιος (Μοναδικός επιζήσας).

ΤΙΜΉ ΚΑΙ ΔΌΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Αγάπησα

έναν Μπερέ

που μου’ μαθε

να φέρομαι:

Αντρίκια!»

«Αγάπησα

έναν Αετό

που μου ‘ μαθε

πώς να πετώ:

Εκεί ψηλά!» ΛΟΚ

Αθάνατοι

Να είστε ολες και όλοι καλά

εντός και εκτός Ελλάδος.

Επιστρέφει ο ΗΡΩΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΣΑΝΗΣ

Να είστε όλες και όλοι καλά

εντός και εκτός Ελλάδος.

Ζητώ συγνώμη απο τους ήρωες του 40' Εκπληκτικό τραγούδι απο τον Γιάννη Μηλιώκα

Το πιο ξεχωριστό τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα...

Και προσωπικά για μένα, το καλύτερο και πιο συγκινητικό.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ 

 Εκπληκτικό τραγούδι απο τον Γιάννη Μηλιώκα 

Στίχοι:

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό

γι όσους πολέμησαν κι αντέχουνε ακόμη

θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό

γι αυτό και πρώτα ταπεινά ζητώ συγνώμη

Σε ένα ιατρείο μικρό της γειτονιάς

πήγα να βγάλω κάτι ακτινογραφίες

που περιμέναν του γιατρού τις οδηγίες

κι είδα ανθρώπους μιας παλιότερης γενιάς

Είχε ησυχία λες και μπήκα σε ιερό

μα είχε προλάβει να χαρεί τρία εγγόνια

κι είχανε όλοι του πατέρα μου τα χρόνια

ο γέρος μου έχει πια πεθάνει από καιρό

Ο ένας είχε το ένα πόδι του λειψό

Με τρόπο έριξα μια γρήγορη ματιά

τέτοιο κατάντημα δεν είχα δει ποτέ μου

κι όλα αυτά τα ξεχασμένα γηρατειά

άλλος το χέρι του δεμένο και πονούσε

θα είναι σκέφτηκα ανάπηροι πολέμου

σαν να είναι τώρα τον θυμάμαι να πονά

ο τρίτος φόραγε κολάρο στο λαιμό

κι ένας άλλος την κυρά του κουβαλούσε

τότε που μου έλεγε τα βράδια ιστορίες

Ο νους μου πήγε στον πατέρα μου ξανά

και πολεμούσαν στα βουνά της Αλβανίας

και να μιλάει για νεκρούς και τραυματίες

έζησαν χρόνια κατοχής και τυραννίας

Κι όλοι αυτοί για την δική μου λευτεριά

κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει

ήταν κορίτσια και αμούστακα παιδιά

Μου είχαν χαρίσει μια ελεύθερη ζωή

κι ότι κι αν ήμουν σε εκείνους το χρωστούσα

κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί

Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό

ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα

και ευτυχώς που είχα μαζί μου τα γυαλιά μου

με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό

όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει

Ένιωσα ξάφνου μια τεράστια ντροπή

έσκυψα κάτω και είχα χάσει την μιλιά μου

μου ήρθανε δάκρυα και κρατήθηκα πολύ

θα πρεπε να το είχα γράψει από καιρό 

Ένα τραγούδι θα σας πω σαν το νερό

γι όσους πολέμησαν και πολεμούν ακόμη

γι αυτό και πάλι ταπεινά ζητώ συγνώμη 

 Να είστε όλες και όλοι καλά,

 εντός και εκτός Ελλάδας. 

Αλογα, γαϊδούρια, μουλάρια: Οι «λησμονημένοι ήρωες» του ελληνικού στρατού και η συμβολή τους στις μεγάλες μάχες

«Σ” ένα χαντάκι, σκεπασμένο με χιόνι, ο ψαρής μου κόλλησε. Πεινασμένο, μουσκεμένο ως το κόκαλο, ταλαιπωρημένο από το αδιάκοπο τρέξιμο πάνω στα κατσάβραχα ήταν γραφτό του να μείνει εκεί. Το χάιδεψα λίγο στο σβέρκο και το φίλησα. Και κίνησα. Σε λίγα βήματα γύρισα να ιδώ για τελευταία φορά. Μπορεί να ήταν ζώο, αλλά ήταν σύντροφος στον πόλεμο.

Είχαμε δει τόσες φορές μαζί το θάνατο, είχαμε περάσει μαζί μερόνυχτα ζωής τέτοια που δεν λησμονιέται ποτέ. Και το είδα να με κοιτάζει που έφευγα. Τι ματιά ήταν αυτή βρε παιδιά. Πόσο παράπονο, πόση λύπη φανέρωνε. Μ” έπιασε το κλάμα. Ο πόλεμος δεν αφήνει καιρό για τέτοια. Σε μια στιγμή σκέφτηκα να το σκοτώσω. Δεν βάσταξε όμως η καρδιά μου. Και το άφησα εκεί. Με κοίταζε ώσπου χάθηκα πίσω από τον βράχο».
Η μαρτυρία αυτή πολεμιστή του ’40, όπως τη μεταφέρει σε μεγάλο αφιέρωμά του για τα μόνοπλα του Ελληνικού Στρατού, αυτούς τους λησμονημένους ήρωες, όπως χαρακτηριστικά τους αποκαλεί, ο διευθυντής του Γ” Κτηνιατρικού Νοσοκομείου, γενικός αρχικτηνίατρος, συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Τερψίδης, αποτελεί ίσως την πλέον αδιάσειστη απόδειξη της μεγάλης προσφοράς των ίππων, των ημιόνων και των όνων στις μάχες που έχει δώσει στον ρου της Ιστορίας ο Ελληνικός Στρατός.

«Η ιστορία των μόνοπλων ζώων (ίππος, ημίονος, όνος) συνδέεται στενά με την ιστορία του ανθρώπου αφού, μαζί μ” αυτά, διέσχισε αχανείς πεδιάδες, πέρασε δύσβατα και απρόσιτα βουνά και βρήκε κατάλληλους τόπους για να εγκατασταθεί. Σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις του έθνους μας, τα μόνοπλα αποτέλεσαν βασικό στοιχείο της πολεμικής μας μηχανής, με το ιππικό ως μάχιμο όπλο, με κύρια χαρακτηριστικά την ταχύτητα και ευκινησία του και τους ημίονους ως μεταγωγικά. Έπεσαν κατά χιλιάδες και δόξασαν τον Στρατό στα ιερά πεδία των μαχών» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο συνταγματάρχης Κ. Τερψίδης.

Από την αρχαιότητα -συμπληρώνει- τα μόνοπλα και ο τρόπος χρησιμοποίησής τους αποτελούσαν καθοριστικό παράγοντα για τη μορφή του στρατού και της έκβασης της μάχης. Η πολεμική χρήση του αλόγου, ζεμένου σε άρμα, ήταν δείγμα κοινωνικής υπεροχής, ενώ το ιππικό αναπτύχθηκε κάτω από ειδικές εδαφικές και κοινωνικοοικονομικές συνθήκες κυρίως στις περιοχές της Θεσσαλίας, Μακεδονίας και σε πόλεις της Μ. Ασίας και Σικελίας.

Τα μόνοπλα, επί σειρά ετών, ήταν η κινητήρια δύναμη του Ελληνικού Στρατού και υπήρχε ένας ολόκληρος μηχανισμός που φρόντιζε για τη διατροφή, τα πέταλα, τα είδη σαγής, τα σαμάρια, τα χαλινάρια, τους αναβολείς ακόμη και για αδιάβροχα και κουβέρτες για την μεταφορά όπλων, όλμων, κανονιών και πυρομαχικών.

Η συμμετοχή των μονόπλων στους αγώνες του έθνους καταγράφεται εντυπωσιακή και αριθμητικά: στον ελληνοτουρκικό πόλεμο έλαβαν μέρος 2.900 μόνοπλα, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) 29.000, στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο 47.169, στην εκστρατεία στην Κριμαία (1919) 10.132, στη Μικρά Ασία (1919-1922) 62.000, στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940) 150.000, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις την περίοδο από 1946-1949 32.000 μόνοπλα.

Για χώρες, όπως η Ελλάδα, με ορεινή σύνθεση εδάφους και ανύπαρκτα ή περιορισμένα μηχανοκίνητα στρατιωτικά μέσα σε όλες τις πολεμικές αναμετρήσεις του 20ού αιώνα, βασικό στοιχείο της πολεμικής μηχανής αποτέλεσαν τα μόνοπλα, σημειώνει ο κ. Τερψίδης στο εκτενές αφιέρωμά του, με την πληθώρα ιστορικών πληροφοριών και σπάνιου φωτογραφικού υλικού.

Η αριθμητική επάρκεια των μονόπλων σε συνάρτηση με τη σωματική τους διάπλαση, την υγιεινή τους κατάσταση και την ικανότητά τους για εκστρατεία, έκριναν το αξιόμαχο του στρατεύματος, τονίζει.
Κατά την περίοδο 1936-1940 και στο πλαίσιο της προπαρασκευής του Στρατού προς πόλεμο, έγιναν σημαντικές προσπάθειες για να βελτιωθεί η μαχητική του ικανότητα και -μεταξύ άλλων- για την προμήθεια 6.000 μονόπλων διατέθηκαν 108.783.456 δρχ.

Η συνολική δύναμη του στρατεύματος σε μόνοπλα ανήλθε σε 150.000, από τα οποία τα 120.000 βρίσκονταν σε μονάδες της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας, επισημαίνεται στο αφιέρωμα του κ. Τερψίδη.
«Η μη δυνατότητα προστασίας των μόνοπλων από το σφοδρό ψύχος, κυρίως σε προωθημένα και εν κινήσει τμήματα, είχε σαν συνέπεια τον θάνατο χιλιάδων. Χαρακτηριστικό είναι πως το πρώτο δίμηνο του πολέμου, οι απώλειες της Μεραρχίας Ιππικού σε μόνοπλα υπερέβησαν το 50%» τονίζεται.

Η περίοδος 1955-1990 χαρακτηρίζεται από τη βαθμιαία μηχανοκίνηση των Μονάδων, την ενίσχυσή τους με βαριά όπλα και την ανάπτυξη των τεθωρακισμένων.

Το 1963 απομακρύνθηκαν τα μόνοπλα από Μονάδες Μεραρχιών και συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ορεινών Μεταφορών (ΤΟΜ), τα οποία το 1969 μετέπεσαν σε Λόχους Ορεινών Μεταφορών (ΛΟΜ). Η δύναμη των μονοπλων μειώθηκε από 18.100 το 1954 σε 4.100 το 1964 και σε 1.300 το 1969, σημειώνει ο κ. Τερψίδης, επισημαίνοντας πως η μικρή σχετικά δύναμή τους και η συγκέντρωσή τους σε λίγες Μονάδες έκαναν απρόσκοπτη τη φροντίδα και νοσηλεία τους.

Τα χρόνια πέρασαν και τα τελευταία μόνοπλα εκποιήθηκαν το 1990, ύστερα από 157 χρόνια παρουσίας στον Ελληνικό Στρατό. Ο δεσμός, ωστόσο, μεταξύ του στρατιώτη στο μέτωπο και του πιστού τετράποδου συντρόφου του υπήρξε μοναδικός, όπως καταδεικνύει και το παρακάτω απόσπασμα από ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε μαχητής του ’40 επάνω στο σαμάρι ενός σκοτωμένου μουλαριού: «Πολέμησες δίπλα μας νηφάλιο στις άγριες μπόρες του πολέμου κι έπεσες αθόρυβα για τη λευτεριά μας σαν αφανής και αιώνιος στρατηλάτης. Αιωνία σου η μνήμη».

Παρ” όλα αυτά, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Τερψίδης, «ουδέποτε στην Ελλάδα ετιμήθησαν τα ζώα αυτά».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτογραφίες: ΑΠΕ -ΜΠΕ

Να είστε όλες και όλοι καλά,

εντός και εκτός Ελλάδας.

Γιατί ξεχάστηκε αυτη η γιορτή???ΓΙΟΡΤΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ 1913 ΣΤΗ ΒΥΡΩΝΕΙΑ ΣΕΡΡΩΝ

Στο Χατζή-Μπεϊλίκ(στη σημερινή Βυρώνεια) βρισκόταν το στρατηγείο του βασιλιά Κωνσταντίνου Α' κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Εδώ μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο δέχτηκε την 1 Ιουλίου 1913 την αντιπροσωπεία της Βουλγαρίας για να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής μετά την νίκη της Ελλάδας. Ως θέση του στρατηγείου θεωρείται ο πλάτανος του Σιδηροδρομικού Σταθμού Βυρώνειας.

Κάθε χρόνο γίνεται μια λιτή γιορτή/εκδήλωση για να
τιμηθεί αυτή η μεγάλη μέρα για όλη τη Μακεδονία.

Την ιστορική αναδρομή μας την είχε παρουσιάσει ο τότε υποψήφιος 
και νυν δήμαρχος Σιντικής κ Φώτης Δομουχτσής.

Παρών και ο υποπρόξενος της Ρωσσίας κ Μπόρις

Αντιπερειφερειάρχης Σερρών κ Μωυσιάδης.

Πρώην νομάρχης Σερρών κ Παπαπαναγιώτου.

Απόγονος Μακεδονομάχου.

Ο κ Καντζόγλου Θεόδωρος είναι ο πρόεδρος του''Σύνδεσμος Ιστορικής Μνήμης Στρατηγείου Βυρώνειας (Χατζη Μπεηλικ) των Βαλκανικών Πολέμων 1912-1913''
Παρών στην εκδήλωση και εκδότης Χάρης Τσιρκινίδης.
Τον ωραίο του λόγο σύντομα θα τον έχουμε σε βίντεο.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Σ'αυτή τη γιορτή μνήμης απουσίαζαν όλοι αυτοι
που θεωρητικά κόπτονται για το καλό της ακριτικής μας περιοχής. 
Ο δήμος Σιντικής απών,
οι πρώην δήμαρχοι απών,βουλευτές, πολιτευτές απών,
πρόεδροι/πάρεδροι απών,πολιτιστικοί σύλλογοι απών,
και το κυριότερο ο μεγάλος απών ήταν ο απλός κόσμος της περιοχής.
Επίσης απών και οι δημοσιογράφοι από όλα τα
τηλεοπτικά κανάλια.
Τυχαίο?
Αρα δεν μας φταίνε οι άλλοι που βουλιάζουμε.

Να είστε όλες και όλοι καλά,
εντός και εκτός Ελλάδας.